A R C H I E F :

Dinsdag 9 november 2004

Lieve Els,

Bedankt dat je daar was.

Liefs, Petra en Frank Bergs (papa en mama van Julian*)

Sittard, oktober 2004

Beste Els,

Dat ik een beroep op jou en je bedrijf zou moeten doen stond niet in mijn planning. Dat zul je begrijpen. Vanaf het begin heb ik het bedrijf zien ontstaan en groeien. Met als speerpunten; vernieuwend, persoonlijk en met aandacht voor de persoonlijke wensen.

Mooie gedachtes·.. Dat ik dat nu zelf mocht beleven..

Charles waarvan ik de zorg al 20 jaar op me had genomen kwam onverwachts te overlijden. "Miene jong" was ineens niet meer. Meteen wist ik dat ik jouw hulp zou vragen om vorm te geven aan zijn afscheid.

Vanaf het moment dat Charles kwam te overlijden tot aan het allerlaatste afscheid bij zijn graf heb je mij het gevoel gegeven dat zorgen voor Charles nog steeds binnen mijn mogelijkheden lag. Daar ben ik je heel erg dankbaar voor. Ik heb je in de dagen na zijn overlijden al gezegd dat ik het naast de intensiteit ook heel veel vond. Niet dat het teveel was. Ik had steeds het gevoel alle ruimte te krijgen die ik nodig had, maar wat was er veel om over na te denken en keuzes te maken. Maar iedere stap was ook nodig en bracht me dichterbij datgene waar ik naar toe moest: het uiteindelijke definitieve afscheid. En wat een afscheid was het; wat een liefde heb ik gevoeld. Deze bijzondere mens, Charles, kreeg een heel bijzonder afscheid. Ook de mensen van de woongroep van Charles hebben mij gevraagd om namens hun bewondering en dankbaarheid te uiten naar je.

De manier waarop je ons allen begeleid hebt en geholpen hebt om Charles tot het allerlaatste thuis te kunnen laten was heel bijzonder. Er viel nog maar een iets over om te zeggen. Het was goed zo.

Els bedankt voor alles,

Marc

19 oktober 2004

Lieve Els,

Langs deze weg wil ik je nog een keer bedanken voor de steun die je ons hebt gegeven bij het overlijden van mijn vader. Het was een moeilijke tijd, zeker omdat ik een speciale band had met mijn vader en dit voelde jij allemaal perfect aan. Jij wist ondanks het grote verdriet altijd de juiste dingen te zeggen. Vanaf dag één heb ik samen met jou mijn vader kunnen verzorgen, jij was er altijd bij en had ook oor en alle tijd. Tot de laatste dag heb je mij en mijn familie tot in de puntjes goed begeleid en geholpen. Jij bent geschapen voor dit werk, dit doe je met zoveel overgave dat alle geesten dankbaar zijn dat jij er bent.

Els, jij bent een correcte - zakelijke - lieve - vrouw, het was of je bij de familie hoorde.

Veel groeten,

B.H.

15 september 2004

Lieve Els,

Wat was de stap moeilijk om contact met je op te nemen. We hadden net vernomen dat ons zoontje Chris halverwege onze zwangerschap was overleden. Wat zijn we achteraf dankbaar en blij geweest dat we jou tegenkwamen. Je bent voor ons zo belangrijk geweest. Je hebt ons gesteund, gestuurd en erg met ons meegeleefd.

Het voelt heel onnatuurlijk om je kindje te moeten afgeven. Chris was al zo aanwezig in ons leven. Hij was eigenlijk al niet meer weg te denken. En dan komt de klap, hij leeft niet meer. Onze verloskundige had het gelijk over jou, naderhand begrepen we waarom. Je was als een warme deken tijdens ons verdriet. Je gaf ons raad, keuzemogelijkheden waarvan wij niet eens wisten dat ze bestonden. Je hebt ons enorm gesteund zoveel mogelijk zelf te doen en dat wilden wij ook graag. Dat was per slot van rekening het enige dat we nog voor ons ventje konden doen. Ook voor onze twee dochters Maureen en Denise werd je "kind aan huis". "Els is er weer, mam", hoorden we ze zeggen. Geweldig toch. Je hebt voor ons het verdriet draaglijk gemaakt. We hebben tegen je gezegd dat we je op dit vlak hopelijk nooit meer hoeven te zien. Maar eigenlijk is het ook heel raar dat we je waarschijnlijk niet meer zullen zien. Je bent ons zo dierbaar geworden. We hebben veel samen gedeeld en hoewel we er natuurlijk nog lang niet zijn, kunnen we al aan Chris denken zonder direct intens verdriet te voelen. We zijn ook dankbaar dat we uit alle ellende ook positieve dingen hebben kunnen halen. Het verdriet heeft ons gesterkt, ons gezinnetje is er hechter door geworden. De weg naar het crematorium was zwaar en we hopen dit ook nooit meer te hoeven meemaken. Een antwoord op ons "waarom" zullen we waarschijnlijk nooit krijgen.

Els, jij had voldoende aan een half woord. Jij begreep ons meteen en samen hebben we een hele intense week beleefd. Je hebt je vak met zorg uitgekozen, je bent ervoor geboren.

Els, bedankt!

Groetjes van Stefan, Carola, Maureen en Denise en ons vlindertje Chris.

28 augustus 2004

Lieve Els,

Hier dan mijn beloofde berichtje. Zoals je weet ben ik geen schrijver, maar zal proberen het een en ander op papier te zetten.

We hebben ons leren kennen in het voor mij verdrietigste, moeilijkste moment van mijn leven. Gerard, mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, pappa van Yannick en Fabiënne, is niet meer. Op dat moment stap jij mijn leven binnen om mij en de kinderen te begeleiden in deze moeilijke periode.

Dit heb ik als heel bijzonder ervaren. De manier waarop je dit deed was hartverwarmend. Buiten het feit dat alles heel goed georganiseerd was, heb je me ook heel veel persoonlijke warmte gegeven. Altijd een luisterend oor, situaties heel goed aanvoelen, daar waar nodig aan- en bijsturen. Gerard thuis opbaren, waar we tegenop zagen, ook hier wist je ons van te overtuigen dat het heel goed zou zijn. Ik ben je hier ontzettend dankbaar voor. Het was fantastisch. Even naar hem toe gaan als we er behoefte aan hadden. Yannick en Fabiënne die bij hem zaten te computeren en af en toe eens tegen hem praatten. De uitvaart die perfect verlopen is samen Gerard wegbrengen naar het kerkhof. Ook dit verliep goed.

Lieve Els, als vakvrouw doe je het geweldig, maar daarnaast heb je ook nog de gave die persoonlijke noot toe te voegen. Ondanks dat we elkaar maar zo kort kennen heb je een héél speciaal plekje in mijn hart veroverd. Ga zo door, maar pleeg geen roofbouw op je eigen lichaam, want ik ben ervan overtuigd dat heel veel mensen je nog heel hard nodig hebben.

Heel veel liefs,

Monique

Obbicht, 29 mei 2004.

Beste Els,

Het is alweer enkele maanden geleden dat je de uitvaart van mijn vader begeleidde. Blijkbaar heb ik deze tijd en het meemaken van een aantal indringende afscheidsmomenten nodig gehad om namens mijn moeder, broers en zussen de volgende dingen tegen je te kunnen zeggen:

Op je visitekaartje staat dat je uitvaartbegeleidster bent. Met name het begrip "begeleidster" is zeker van toepassing op je en de wijze waarop je dit gestalte hebt gegeven heeft diepe indruk op me gemaakt.

Vanaf de eerste dag na het overlijden van pap tot en met zijn uitvaart was je er iedere dag voor ons. Je doseerde alle informatie die verwerkt moest worden, zodat ook de noodzakelijke zakelijke beslissingen goed overwogen, genomen konden worden. Daarnaast gaf je veel ruimte voor persoonlijke wensen. Sterker nog: je stimuleerde ons om onze persoonlijke wensen zo veel als mogelijk tot uiting te brengen. Zo hebben wij pap een waardig afscheid kunnen geven in het vertrouwen in zijn geest gehandeld te hebben. Opvallend vond ik je oog voor detail en je opmerkzaamheid en attentheid t.a.v. vaak niet uitgesproken woorden en gevoelens. Door je ongedwongen omgang met ons en je openheid wist je steeds weer de juiste snaar te raken. Je gaf ons het gevoel dat niets je te veel moeite was en jouw uitgangspunt was steeds weer datgene wat wij wilden, met daarin toch heel reëel grenzen aangevend en ons ook laten kijken naar andere opties. Dit alles zonder iets op te dringen.

Het feit dat je steeds weer in het mortuarium was als we naar pap toegingen, deed erg goed. Je hartverwarmende woorden bij het laatste bezoek aan het mortuarium waren zo treffend dat de pijn van het afscheid op dat moment enorm was. Echter achteraf heeft deze wijze van afscheid nemen me heel erg gesteund tijdens de uitvaart en de crematie. Het feit dat je op de dag van de uitvaart nog even langs ons ouderlijk huis kwam is heel waardevol geweest voor mam en voor ons. We weten dat het pap zijn wens zou zijn geweest om vanuit zijn thuis zijn laatste tocht te kunnen maken.

Tijdens de uitvaart en de crematie was alles tot in de puntjes geregeld: het bloemetje en de foto bij het condoleanceregister, het sneeuwvrij maken en houden van de uitgang van de kerk, de aankleding van de aula in het crematorium· het zijn maar enkele van de details die er voor zorgden dat deze dag zo respectvol beleefd kon worden. Je hebt ons (de kinderen en kleinkinderen) gestimuleerd om zoveel mogelijk zelf te doen tijdens de uitvaartdienst en de crematie. Alhoewel sommigen van ons dachten dit niet te kunnen volbrengen, heb jij ons er van overtuigd dat wij de kracht zouden hebben om dit tot een goed einde te brengen· en je hebt gelijk gehad!

Ik kijk dankbaar terug op het feit dat wij zelf pap hebben kunnen begeleiden bij het naar binnen gaan en naar buiten gaan in de kerk en dat er zo veel persoonlijke teksten uitgesproken zijn. Veel momenten zijn (o.a. ook door jou) op foto vastgelegd en naderhand bijeengebracht in een herinneringsalbum aan pap. We kijken er nog regelmatig in en zijn dankbaar voor deze herinneringen.

Een aantal weken na de uitvaart ben je nog eens langsgekomen om na te praten over de uitvaart en je toonde oprechte belangstelling voor ons, over hoe we ons voelden tot op dat moment. Je hebt ons aangezet tot goed nadenken over wat te doen met de asresten van pap. Mede dankzij jou hebben we hieraan een goede invulling kunnen geven in de afgelopen weken.

Lieve Els, namens mijn moeder, broers en zussen wil ik je nogmaals oprecht bedanken voor wat je voor ons betekend hebt rondom het afscheid van pap. Het is een voorrecht jou te hebben leren kennen!

Hartelijke groet van,

Marlies Bielders-Heijnen.

Lieve Els!

Graag willen wij iets op papier zetten om je te bedanken voor de perfecte begeleiding bij de uitvaart van mijn vrouw en onze moeder Ans. Je kwam bij ons binnen in hele moeilijke uren kort na het overlijden en hoorde er meteen bij. Niets was je teveel. Zes dagen lang - en ook na de uitvaart - was je voor ons een aanspreekpunt én een rustpunt. Altijd was je bereikbaar, altijd had je tijd genoeg voor ons en we hadden voortdurend het gevoel dat je er alleen voor ons was; dat je niemand anders had voor wie je bezig moest zijn.

Na enkele dagen lag er een duidelijke begroting op tafel, die naderhand ook niet overschreden werd. Alles was duidelijk, overal werd rekening mee gehouden. Je zeer persoonlijke benadering; je oprechte belangstelling en betrokkenheid bij ons aller verdriet; onze (tien!) namen, die je meteen kende; het duidelijke draaiboek; de voortdurende evaluatie en de fijne nazorg: alles was 100%! Je voelde precies aan wat voor ons de moeilijke momenten waren en wist daar op een geweldige manier mee om te gaan.

Els, ik weet dat dit chaotisch lijstje niet volledig is; we kunnen nog wel even doorgaan. Maar de conclusie blijft hetzelfde: je hebt ons in deze moeilijke periode op een hele fijne, warme manier geweldig geholpen! Mensen zoals jij worden zeldzaam en zijn onbetaalbaar!!

Merci!!

Noël, Roel & Anouk, Annemiek, Dominique & Mark, Denise & Michelino, Annemie, Tjeu

Donderdag 26 februari 2004

Lieve Els

Het is nu 3 maanden geleden dat onze Sjaan, jullie oppasser, is overleden en ik probeer nu iets op papier te zetten om jou en je medewerkers te bedanken. In de eerste plaats jij zelf. De manier waarop jij Mariska en mij hebt geholpen in het moeilijkste moment van ons leven zullen wij nooit vergeten. De manier waarop jij, ondanks het verdriet dat je zelf had, de uitvaart van Sjaan hebt geregeld, heeft diepe indruk gemaakt op ons en iedereen die daarbij aanwezig was. Ik heb je verteld dat Sjaan trots was op de manier waarop jij je werk deed en ze heeft me meermaals gezegd "Peter, dit is Els haar roeping, hier gaat ze voor". Als Sjaan nog iets had kunnen zeggen dan had ze tegen mij gezegd "Zie je nu wel". Ik weet zeker dat ze trots op je zou zijn dat jij dit voor haar hebt gedaan. Ik wil ook jouw kinderen Martijn, Tim en Carlijn bedanken voor hun bijdrage aan de dienst en Annuska voor de lieve manier waarop zij Sjaan herdacht in de dienst en ook voor haar steun naar Mariska en mij toe. Els, ik wil jou, John en de kinderen bedanken voor de steun die Mariska en ik nog steeds krijgen als wij het moeilijk hebben.

Peter

Lieve Els,

Met tranen in mijn ogen mail ik dit bericht voor jou, we missen Eef enorm. Bijna 4 weken geleden leerden we elkaar kennen, Julliet (verpleegkundige op de verloskamers) adviseerde jou. Je kwam de kamer, waar ik enkele uren daarvoor bevallen was, binnen en het voelde meteen goed, veilig. Nooit hadden we erbij stilgestaan een begrafenis te moeten gaan regelen voor onze baby, het viel niet mee, maar stap voor stap nam je met ons door als we eraan toe waren. Je ideeën waren perfect, natuurlijk wilden we Eef bij ons houden en niet naar een kil mortuarium brengen, je regelde zaken die wel geregeld moesten worden.

We hadden maar 5 dagen met ons dochtertje en wilden zelf zoveel mogelijk bij haar zijn, om goed naar haar te kunnen kijken, strelen, huilen, Cas, familie en vrienden te laten zien hoe mooi Eef was, jouw manier van opbaren eerst in het ziekenhuis en naderhand thuis maakte dat mogelijk. Zo hebben we die laatste dagen voor de begrafenis samen doorgebracht. Het was moeilijk om te beseffen dat Eef overleden was, er waren veel vragen, waarom?, waarom zij?, waarom wij?, maar die dagen hadden we nooit anders willen doen. Het voelde goed, Eef lag er mooi en vredig bij, wij hadden alle tijd om afscheid te nemen.

Woensdag mochten we naar huis, je regelde alles en kwam ons halen, samen de lange gang af langs de kraamvrouwen en de baby's, heel zwaar maar we kwamen niet helemaal met lege handen thuis. We hebben Eef laten zien waar 33 weken naar haar komst was uitgekeken. Ze heeft in haar eigen bedje gelegen, iedereen is voor het laatst afscheid komen nemen. Zelf hebben we veel aan het bedje gezeten en haar alles verteld wat we wilden vertellen, we hebben foto's gemaakt. Nu is dat alles wat we hebben, foto's en herinneringen aan die week, o zo belangrijk.

Op vrijdag hebben we Eef zelf in het mandje gelegd en het mandje met Cas erbij dicht gemaakt, je liet ons alles zelf doen, achteraf zijn we daar heel blij mee; het was alles dat we voor onze lieve Eef konden doen. Net zoals het samenstellen van de dienst, het uitzoeken van muziek, het uitzoeken van een begraafplaats, je hebt ons overal bij betrokken en dat voelt goed. Op het kerkhof, de ballonnen, het bed van rozenblaadjes, als laatste afscheid nemen, we kijken er met mooie herinneringen op terug.

Lieve Els, wat zijn we blij je ontmoet te hebben, niemand had dit beter met ons kunnen regelen en mooier kunnen doen. Je begeleiding was perfect, je ideeën nog beter, tot gauw.

Guido, Colette en een knuffel van Cas

Weert, 16 Januari 2004

Lieve Els,

Afgelopen donderdag was het 7 weken geleden dat Brian werd geboren. En afgelopen maandag was het 6 weken geleden dat hij van ons is heengegaan. Vandaag is het 6 weken geleden dat we het laatst afscheid van hem hebben moeten nemen. 1 December kwam je op de kamer in het AZM binnengelopen. (Na een telefoontje van Annemiek, verpleegkundige kraamafdeling). We wisten helemaal niet wat ons te wachten stond. Want als je net bevallen bent hoor je eigenlijk niet na te denken hoe je het laatste afscheid van je zoontje gaat voorbereiden. Maar nadat we ± 5 minuten met je hadden gepraat, hadden we al het gevoel alsof we elkaar al jaren kenden. Je liet ons aan het woord, je vroeg wat onze wensen waren en je drong je helemaal niet op.

We zijn zelf met Brian naar huis gereden en toen we thuis waren een klein kwartiertje later kwam jij al binnen gewandeld en gaf ons de mogelijkheid om Brian nog 5 dagen bij ons te mogen houden. Je hebt ons alles wat we zelf wilden doen ook echt laten doen. Je vroeg de woensdag of ik (Vivian) Brian nog even vast wilde houden en dit heb ik ook gedaan. Het was net of je het allemaal aanvoelde wat we wilden want ik had dit nooit zelf aan jou durven te vragen. Je kwam iedere dag even langs en dan praatte je met Brian en dit gaf ons een heel fijn gevoel; een gevoel dat Brian er toch nog was en niet dat er een overleden kindje in het bedje lag. Het voorbereiden op de uitvaart ging allemaal geleidelijk aan, je dwong ons nergens toe. "Niks moet... alles mag", zei je wel eens. De zaterdag heb je ons ook alles zelf laten doen: Brian hebben we samen in zijn doekje gewikkeld en jij hebt hem in zijn mandje gelegd. Je hebt ons de tijd gegeven om zijn mooie gezichtje in ons geheugen te prenten. We hebben samen het mandje dicht gedaan en Alexander heeft Brian toen mee naar beneden genomen. We hebben afscheid genomen van Brian in onze huiskamer. Je hebt de plechtigheid heel mooi voorgedragen. Je reed samen met ons en Brian naar de begraafplaats in Stramproy. Je had de afgelopen week al een paar keer aangegeven dat we Brian zelf in zijn grafje mochten laten zakken. Dit hebben we ook gedaan en we hebben ook nog een bedje zand over hem gelegd. Dankzij jou hebben we er samen toch een hele mooie dag van gemaakt.

Lieve Els, mocht het nog ooit nodig zijn, we weten je weer te vinden. (je foldertje ligt in de eerste lade van de kast.)

Veel Liefs en tot ziens
Alexander en Vivian
(een dikke poot van hondje Quincy)

We hebben voor jou een fotootje van Brian toegevoegd.

15 januari 2004

Hoi Els,

Ja, nu zit ik hier achter de computer en wil zo graag wat schrijven, maar het is nog steeds zo moeilijk.

Op 25 november, stond je midden in de nacht met papa aan de deur. Schat, mama is dood. Daar sta je dan, vol ongeloof, "dat kan toch niet, ze is pas 50" je hele wereld breekt samen. Niet alleen voor mij en papa, maar ook voor jou. Mama was niet alleen míjn moeder, maar ook een beetje van jouw kinderen, "de oppasser" zoals ze zo mooi konden zeggen. Daarnaast ook een hele goede vriendin voor jou en John. Één van de moeilijkste telefoontjes die je ooit had gehad. Je wilde de uitvaart doen en daar ben ik zo blij om , we hadden nooit iemand anders kunnen vragen voor de laatste verzorging van mama. En wat was het moeilijk, want dit was verschrikkelijk dichtbij. Ik bewonder je hoe je tussen al die emoties alles zo hebt kunnen regelen. Ik hoop dat je zelf op de één of andere manier ook nog een plekje hebt kunnen vinden voor je eigen verdriet.

Ik wil je graag bedanken voor alles wat je voor ons gedaan hebt en ook nu nog doet.

Dankjewel

M.

Schinnen, 15 november 2003

De dood vraagt om eerlijkheid en liefde

de dood vraagt om vertrouwen, en hij vraagt om rust

de dood vraagt om waardigheid, om samenzijn

De dood vraagt om kracht en om nieuw licht.

Wanneer 'n leven tot een einde komt,

laat het dan gaan zoals het tevoren is geweest.

Dat lieve Els heb ik teruggevonden in de manier waarop je Thijs en mij hebt begeleid in onze laatste momenten samen, met een gepastheid waar ik jou voor wil danken.

Mir

Hallo Els,

Het is intussen alweer dik anderhalf jaar geleden dat mijn vader stierf. En al zeer lange tijd ben ik van plan om jullie een bericht te sturen via jullie website. Eindelijk kom ik er dan toe.

Ik ken Els al jaren, ze is een vriendin. Toen ze met haar werk als verpleegkundige ging stoppen en als uitvaartondernemer aan de slag ging, had ik een diepe bewondering voor haar. Je moet het maar aankunnen, al dat verdriet en die emoties. Ik wist echter dat dit werk haar erg lag. Het was echter toch een 'ver van mijn bed wereld', want zelf kom je niet in deze moeilijke situatie terecht, althans, dat denk je steeds. Tot het onvermijdelijke toch gebeurt.

Mijn vader stierf, toch vrij plotseling, na een hartoperatie. Je weet dat je rekening moet houden met het feit dat het mis kan gaan, maar eigenlijk doe je dat niet.

Het eerste wat bij ons (mijn moeder, mijn zussen en mij) op kwam was: we moeten Els bellen. Dit is de beste keuze geweest die we hebben kunnen maken. Tijdens het hele gebeuren, vanaf het eerste telefoontje naar Els tot aan het weggaan bij de koffietafel (en ook nog vaak erna) is er een intense betrokkenheid geweest tussen Els, Ben en ons. Ze staan volledig open voor alles. Kan je zelf niet meer denken, ze denken mee zonder opdringerig te zijn. De suggesties, de bijstand, de hulp, de vragen. Het was allemaal aanwezig. Alles werd voor ons geregeld. Vragen die mijn moeder had, die anderen misschien gek in de oren klinken werden beantwoord en er werd geprobeerd om er gevolg aan te geven. We zijn erg blij geweest dat we op Els en Ben hebben kunnen rekenen. Ik hoop natuurlijk dat ik niet gauw weer van hun diensten gebruik mag maken, maar mocht ik ooit weer in de voor mij vervelende situatie van overlijden terecht komen, dan zal ik zeker als eerste Els bellen.
Zij zijn een geweldige kracht in zeer moeilijke tijden.

Els en Ben, nogmaals heel erg bedankt.

Jeanine

Hallo Lieve Els,

Dat voor ons de toekomst inmiddels heel anders uit ziet, hoef ik je niet te vertellen. Ik ben nu 25 weken zwanger van ons tweede kindje. En alles is goed. In april 2002 was ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje. Dat ging niet goed. Ik ben op 16 april bevallen van een meisje, Lara. Ze had helaas geen kans op overleven en is ook op 16 april gestorven. Tja, en dan kom je in een wereld terecht waar je liever niet in terecht komt en waar je bovenal niets van af weet. Wat doe je? Laat je je kind achter in het ziekenhuis voor een gezamenlijke crematie. Ja, dat zal wel moeten er is toch niets anders? Ik kan in woorden niet uitleggen wat het betekende bij jou terecht te komen. (Met dank aan Myriam Haagmans verloskundige in Geleen). Ik kan ook in woorden niet uitleggen wat je voor ons betekende. Els moet je voelen!!!!!!!!!!!!!
Wij hebben waardig en zeer mooi afscheid kunnen nemen van onze dochter. Vooral alle details werden niet overgeslagen. Els, je zult een van de eerste zijn die ik ga bellen als ik straks in december ben bevallen van een zoon of dochter. Dan kunnen we ons geluk net zo goed delen als we ons verdriet gedeeld hebben. Daar verheug ik me op.

Heel veel dikke knuffels

Hanny

14 augustus 2003

Beste Els,

Hartelijk dank voor de fijne zorgvuldige, hartverwarmende, maar vooral persoonlijke manier van handelen bij het afscheid van Gemma. Niets was je teveel. Alles werd vooraf samen met ons besproken en door jou tot in de finesses uitgevoerd. Dit alles resulteerde in een zeer waardig "koninklijk" afscheid. Gemma voelde dat ze bij jou in zeer goede handen was.
Wij hebben het geheel als zeer bijzonder ervaren. Nogmaals onze dank!

Heel veel succes voor de toekomst.
Wij prijzen jullie bij iedereen aan.

Wim, Rob, Monique, Yvette, Etienne en John

Ulestraten, 3 september 2003

Op 30 juni 2003 begint onze nachtmerrie. Ik krijg een telefoontje van de crèche waar ons zoontje Mick verblijft. Mick is onwel geworden. Ik sjees naar de crèche en zie dat het goed mis is, er staan 2 ambulances. Ze hebben Mick gereanimeerd en zijn hartje klopt weer, maar hij is niet bij bewustzijn. In het ziekenhuis krijgen we al vrij snel te horen dat Mick zijn hersentjes te lang geen zuurstof hebben gehad en hij vrijwel geen hersenactiviteit heeft. Na een dag en nacht vol spanning en hoop, wordt ons medegedeeld dat er geen enkele kans meer is voor Mick en dat ze de beademing willen stopzetten. Uiteindelijk is Mick op 1 juli 2003 om 18.00 uur in onze armen gestorven.

En daar sta je dan. Na 5 maanden overweldigend geluk, wordt ons gezinnetje zomaar kapot geslagen. Wiegendood heet het dan, er is geen doodsoorzaak gevonden. Opeens moet je een crematie regelen, iets waar we nog nooit mee te maken hadden gehad. De broeder van het ziekenhuis kende een uitvaartondernemer die eveneens gespecialiseerd was in kindercrematies. Zo zijn wij bij Els Jacobs terechtgekomen.

We hadden geen enkel idee hoe we alles moesten doen, wat we konden verwachten. Maar Els heeft ons op een hartverwarmende manier er doorheen geslagen. Ze heeft ideeën aangekaart, mogelijkheden waarvan wij niet op de hoogte waren. Ze heeft veel met ons gepraat, naar ons leed geluisterd, maar is nooit opdringerig geweest. En dit is voor ons het belangrijkste geweest. Onze hoofden stonden niet naar dingen regelen en dat heeft Els heel goed aangevoeld. Els, bedankt hiervoor! De crematie is uiteindelijk ontzettend mooi geweest. En dit is het enige wat je dan nog voor je kindje kan en wilt doen, hem een mooi afscheid geven. Wij willen op deze plaats Els nogmaals hartelijk danken voor alle goede zorgen en de wijze waarop zij dit voor ons gedaan heeft. Het klinkt raar, maar we hopen dat we je de komende jaren niet nodig hebben.

Maar mocht dit ooit het geval zijn, dan kloppen we zeker weer bij je aan!

Groetjes,

Sean en Miriam Dormans-Dacier

Els,

Het overlijden van mijn man en vader René kwam, na een lang ziektebed, hard aan. Hij was nog jong, 51 jaar.

Dank zij jou Els hebben wij de dagen na zijn dood tot en met de crematie, door de fijne verzorging en steun als prettige dagen ervaren. Wij hebben de wensen van René kunnen vervullen met jouw hulp, waar wij dankbaar voor zijn en een goed gevoel bij hebben. Els, wij zijn jou gaan zien als een dierbare vriendin, wat ook weer eens bleek bij het gesprek na een paar weken. Ik hoop dat nog veel mensen die steun van jou mogen ervaren.     

Els nogmaals hartelijk dank.

Betty, Erik en Ingrid

Lieve Ben,

Het is nu bijna 2 weken geleden dat wij onze zoon Luuk naar zijn laatste rustplaats hebben gebracht. Wij willen jou (en natuurlijk ook Els) bedanken voor alle steun die je ons gegeven hebt. Meteen na de eerste dag voelde het alsof we er een fijne vriend bij hadden gekregen. Je zorgde ervoor dat we Luuk nog een paar dagen thuis mochten hebben alvorens we definitief afscheid van hem moesten nemen. 2 x per dag kwam je langs om te kijken of het nog verantwoord was om Luuk thuis te houden omdat het zo verschrikkelijk warm was. We keken uit naar je bezoekjes. Alles mocht, niets moest, helemaal zoals wij het graag wilden. Je dacht met ons mee en gaf ons tips maar liet alle beslissingen bij ons. Als we emotioneel waren gaf je ons alle tijd en wachtte rustig tot we onze emoties weer even de baas waren. We hadden het idee alsof jij er alleen voor ons was. Hierdoor kijken we terug op een paar "mooie" dagen thuis.

We hebben gehuild maar ook gelachen. Ook de dag van de crematie zelf, je was er al vroeg en nam alle tijd om nog wat te kletsen. We mochten Luuk zelf in de kist leggen, deze sluiten en daarna in de auto zetten. Nooit hadden we kunnen bedenken dat dit alles ons zo "goed" zou doen. Ik denk niet dat we een mooier afscheid hadden kunnen bedenken nu dit onvermijdelijk was.
Ook de crematiebijeenkomst zelf was fijn. Niets te veel en niets te weinig. Wij kunnen dan ook niet echt met woorden uitdrukken was je voor ons betekend hebt in deze voor ons zo moeilijke dagen.
Over een aantal dagen kom je nog langs voor een evaluatiegesprek en hier kijken we echt naar uit.

Ton, Anita en Nikki.

Binnen 4 maanden verloren mijn man en ik onze beide moeders, dan staat de wereld stil en kom je in een doolhof van emoties terecht waarin je helemaal de weg niet meer weet… Bij het overlijden van mijn moeder in september jl. namen wij contact op met uitvaartonderneming Jacobs & Vries. Het toeval wilde dat ik Els Jacobs bleek te kennen via mijn vrijwilligerswerk in het Maaslandziekenhuis te Sittard, waar zij al meer dan 20 jaar verpleegkundige was. Ben Vries kende ik ook in mijn vroegere job als zorgmanager in Huize Watersley, waar ik als lerares jarenlang stagiaires mocht plaatsen! Het verwonderde mij niets dat deze twee mensen met die intensieve zorg voor de ernstig zieke en verstandelijk gehandicapte mens, gekozen hebben voor de uitvaartbranche. Beiden waren vaak geconfronteerd met ziekte, dood, verdriet en moeilijke levensvragen, en in hun eigen uitvaartonderneming kunnen ze persoonlijke zorg geven aan de overledene en zijn/haar nabestaanden. Dat ze deze zorg geven vol piëteit en een groot invoelingsvermogen hebben wij in korte tijd twee keer mogen ervaren. Er komt zó veel op je af; je wilt het allermooiste/allerbeste voor de dierbare persoon waar je afscheid van moet nemen.
Els en Ben luisteren, voelen situaties aan, geven je het gevoel dat álles kan, sturen bij en stimuleren je zelf actief deel te nemen.
Ze wijzen er steeds op dat de voorbereiding en de uitvaart nooit meer overgedaan kunnen worden en daardoor lijkt het alsof je in staat bent het onmogelijke uit te voeren. En daar ben je hen naderhand zó dankbaar voor… Alle dagen vóór de uitvaart zijn ze bereikbaar. Voor de zakelijke afwikkeling en de persoonlijke wensen, en hun steun is “voelbaar”. Ik was erg verdrietig in één van de besprekingen en de volgende ochtend belde Els me op om te vragen hoe ik me nu voelde! In dagen dat je zó met het definitieve afscheid bezig bent en zó kwetsbaar bent, voelt het goed Els en Ben in je nabijheid te weten… Tijdens de uitvaart zijn ze er, regelen alles perfect. Maar zó onzichtbaar, en na een paar weken volgt een evaluatiegesprek waarin alle sterke en zwakke punten nog eens aan de orde komen.Het lijkt paradoxaal, maar in de moeilijkste momenten van ons leven, kregen we er twee dierbare mensen bij…

M. B.

Beek, 3 mei 2003

Beste Mevrouw Jacobs en mijnheer Vries


Terugkijkend naar de door U verzorgde uitvaart bij het overlijden van mijn moeder wil ik U met deze brief bedanken voor de bijzondere wijze waarop U ons in deze periode begeleid hebt en de manier waarop U samen met ons vorm hebt gegeven aan het afscheid van moeder, waardoor dit afscheid voor ons buitengewoon sfeervol is geweest. Ook de manier waarop U uw betrokkenheid toonde wat bleek uit de steun, dagelijks bezoek enz. in deze voor ons zo moeilijke dagen hebben wij als heel bijzonder ervaren. Om een indruk te geven van hoe wij dit alles hebben gevoeld en om uiting te geven van onze waardering voor de manier waarop U alles in goede banen hebt geleid heb ik hierover het hierna volgende geschreven.

Als er iemand sterft, je weet dat het kan gebeuren, als iemand oud is of ziek, soms gebeurt er een ongeluk en dan komt het echt onverwachts. En daar sta je dan, wat moet je doen, wie moet je kiezen om de uitvaart en alles wat daar om heen hangt voor je en met je te regelen.

Mijn moeder was al oud, bijna honderd. Zelfs dan komt het moment van het definitieve afscheid hard aan. Daar sta je dan zoals gezegd, wat moet je doen, wie wijst je de weg en hoe gaat het dan. Allemaal zaken waar je in het leven van alle dag liever niet bij stilstaat. Zelfs als je er al mee bezig was zoals bij ons, is het toch best moeilijk om alles in goed te doen.

Ik heb gekozen voor Jacobs en Vries.
Waarom kiezen voor deze mensen, die van uitvaartverzorging hun beroep hebben gemaakt.
Mevrouw Jacobs kende ik al een tijdje vanuit het contact met de kleinkinderen, die naar de muziekschool gaan. Tijdens de wachttijd kwamen we in gesprek en na een aantal keren hoorde ik dat Mevrouw Jacobs uitvaarten verzorgde. Haar motief sprak mij eigenlijk al direct aan. Want wat was haar motivatie om dit beroep te kiezen? Ze vertelde mij, dat ze in de verpleging had gewerkt en dat ze heel vaak in haar werk meemaakte, dat er bij het overlijden van een patiënt zo weinig betrokkenheid en aandacht voor de nabestaanden was. Ze vond dat het anders moest en is op pad gegaan.

En daar zit het nu net. Als je met Jacobs en Vries de uitvaart van een geliefde gaat regelen staat er iemand naast je, die zich betrokken voelt met jouw verdriet, iemand, die uit ervaring weet hoe moeilijk het allemaal is: je zit vol verdriet en je moet van alles, terwijl je hoofd er helemaal niet naar staat.

Wat er dan gebeurt is, dat deze mensen je als het ware bij de hand nemen en je stap voor stap door deze moeilijke periode heen helpen. Ze praten met je over alles wat met het overlijden te maken heeft, ze luisteren naar je, laten je praten, geven raad, doen een voorstel, zijn er iedere dag weer even. Om te kijken hoe het gaat, om je te steunen. In het mortuarium zijn ze er iedere dag. Ze vangen je op als je komt, blijven bij je als je dat wilt. Ze bereiden je voor als de overledene er na een paar dagen toch iets anders uitziet. Ze doen voorstellen over de afscheidsdienst, lezen de tekst die je wilt uitspreken met je door en helpen met de tekst als dat nodig is. Ze vragen welke route je wilt rijden, is er een vertrouwde plek waar je langs wil, allemaal dingen waar je zelf op dat moment misschien niet direct aan denkt en die toch heel bijzonder kunnen zijn. In ons geval werd o.a. de vraag gesteld of we samen bij het sluiten van de kist wilden zijn om samen definitief afscheid te nemen, haar voor de laatste keer te zien.
We hebben hiermee ingestemd, het was niet gemakkelijk maar we kijken hier met respect naar terug. Bij het sluiten van de kist werd een mooie tekst uitgesproken, waarna we samen in alle rust de kist gesloten hebben. Een sfeervol moment voor iedereen, hoe moeilijk ook! Ook de uitvaart zelf werd voor ons als heel bijzonder ervaren, mede door het voorstel om de kist met moeder door de kleinkinderen te laten begeleiden. Alles was goed geregeld, de sfeer zowel in de kerk als in het crematorium was indrukwekkend, een waardige afsluiting van een lang leven van een voor ons bijzonder mens. In dankbaarheid kunnen wij terugzien naar de manier waarop we deze periode met uw hulp hebben mogen beleven.

Met vriendelijke groet,

Peter Lucassen
Beek

Voorburg, 22-02-2003

Geachte mevrouw Jacobs,

Op 30 januari is mijn moeder in ’t Pius overleden. De dagen die daarop volgden waren héél bijzonder voor mij. Dat kwam door de wijze waarop u met zoveel liefde en zorg voor haar en ons het afscheid iets heel kostbaars hebt meegegeven.

Het was voor mij de 1ste keer dat ik bij het afscheid van een geliefde, iemand tegenkwam, die met zoveel liefde, warmte, integriteit en creativiteit, ons heeft geholpen haar te begeleiden in haar laatste dagen hier.

Moeder was heel mooi opgebaard. Het gedicht bij het sluiten van de kist, heel mooi,
de kleinkinderen naast de kist.
Ook bij de crematie was u een steunpilaar. En dan het mooi verzorgde bidprentje.
U was al die dagen bescheiden aanwezig - niets was te veel.

Ik heb uw liefde voor uw vak als een geschenk ervaren.
Heel hartelijk dank hiervoor, met de wens, dat u dat nog vele jaren mag doen.

Met vriendelijke groeten,
van de oudste dochter

Victorine P.M. Brinkhorst - Lucassen

Doodgaan, je staat er niet altijd bij stil, maar als het dan opeens in je eigen directe omgeving plaatsvindt, dan overvalt het je als het ware. Je beseft niet echt dat degene die je dierbaar is, er niet meer zal zijn als je hem wat vragen wil, of wat zeggen, of gewoon wat gezelligs samen wil doen, zijn kaarsje is uit en zal nooit meer branden.
Zo gebeurde het ook toen mijn vader tijdens een aantal complicaties na een hersenbloeding in coma raakte en een paar dagen later overleed. Een vader die er altijd voor ons was geweest en die ons heel dierbaar was, iemand die zijn eigen gangetje ging, maar ook altijd naar je luisterde, en op zijn speciale manier voor je zorgde. Een vader, een opa, en meer dan 42 jaar een lieve echtgenoot voor mam.
Pa is dood, wat nu?
Hoewel pa van het leven genoot wilde hij een rustige, eenvoudige uitvaart. Maar wie ging dat regelen? Mijn schoonzus had onlangs via haar werk van Uitvaartonderneming Jacobs & Vries een voorlichting gehad, en zelf was ik onlangs in het uitvaartcentrum Heerlerheide geweest, dat geleid werd door de heer en mevrouw Mok.
Er werd contact opgenomen met de heer Ben Vries, en in plaats van een ouderwetse klassieke "undertaker" kwam daar een warme persoonlijkheid die zich betrokken voelde, en dat ook duidelijk liet blijken.
Geen dit moet en dat moet, maar vragen hoe het met ons ging, hoe we ons voelden, wat onze wensen waren, wat Pa zijn wensen waren en hoe we die wilde vervullen. Wij bepaalde wat we wilden, en hij regelde het, gewoon zo.

Opbaren bij "concurrent" uitvaartcentrum Heerlerheide, werd geregeld.

Zelf Pa wassen, scheren en aankleden en klaarmaken voor de kist, hebben we mogen doen, met natuurlijk hun (Ben, Els en Levi ) discrete aanwezigheid en expertise.

Aangepaste bezoektijden voor familie, geen probleem, met dank aan de heer en mevrouw Mok.

Teksten voor bidprentje en herdenkingstoespraak, geen standaard, zelf bepalen maar wel met duidelijk advies (vrijblijvend).

Ben adviseerde een voorspreekster voor de herdenking, Paula een hele goede keus. Geen standaardverhaal maar een zeer persoonlijke op Pa en ons gerichte toespraak.

Herdenkingsdienst en koffietafel in één ruimte, met Pa erbij, geen probleem, dit was heel bijzonder maar het voelde heel goed, pa was een familie mens en had het liefste altijd al zijn "kroost" om zich heen, en dat was ook nu zo. Tijdens de koffietafel muziek draaien die Pa mooi vond, waardig, tijd om afscheid te nemen, warm.

Gezamenlijk de kist sluiten en dragen, naar de verhoging, naar de rouwwagen, het crematorium in, geen probleem, geregeld.

Geen "kouwe" dienst in het crematorium, heel fijn.

Hoewel het mijn eigen vader betrof had ik heel sterk het gevoel dat we op de best mogelijke manier zijn uitvaart hadden "gevierd". Waardig, respectvol maar met een vleugje humor zoals hij het gewild zou hebben, een steun voor mam, de laatste warme herinnering aan haar man, onze lieve vader en opa.

Na de uitvaartdienst zei ik tegen Ben dat hij een korte tijd een deel van onze familie was geweest, door zijn betrokkenheid, toewijding en respectvolle omgang met een voor ons zeer dierbare dode.
Drie weken later kwam hij een avondje langs om "even" te vragen hoe het met ons ging, of er nog vragen waren en natuurlijk ook voor de rekening, alles was perfect geregeld.
Ik zou willen dat wanneer ik dood zou gaan, ook zo iemand er voor mijn nabestaande zou zijn.
Pa stierf op 1 april 2003, 71 jaar oud


François Mostard,