els jacobs team

Schrijf een nieuw bericht voor het Gastenboek

 
 
 
 
 
Velden gemarkeerd met * zijn verplicht.
Je E-mail adres wordt niet gepubliceerd.
Om veiligheidsredenen slaan we je ipadres 54.235.4.196 op.
Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben.
We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
Gastenboek 2003 schreef op 31 december 2003:
Schinnen, 15 november 2003De dood vraagt om eerlijkheid en liefdede dood vraagt om vertrouwen, en hij vraagt om rustde dood vraagt om waardigheid, om samenzijnDe dood vraagt om kracht en om nieuw licht.Wanneer 'n leven tot een einde komt,laat het dan gaan zoals het tevoren is geweest.Dat lieve Els heb ik teruggevonden in de manier waarop je Thijs en mij hebt begeleid in onze laatste momenten samen, met een gepastheid waar ik jou voor wil danken.MirHallo Els, Het is intussen alweer dik anderhalf jaar geleden dat mijn vader stierf. En al zeer lange tijd ben ik van plan om jullie een bericht te sturen via jullie website. Eindelijk kom ik er dan toe. Ik ken Els al jaren, ze is een vriendin. Toen ze met haar werk als verpleegkundige ging stoppen en als uitvaartondernemer aan de slag ging, had ik een diepe bewondering voor haar. Je moet het maar aankunnen, al dat verdriet en die emoties. Ik wist echter dat dit werk haar erg lag. Het was echter toch een 'ver van mijn bed wereld', want zelf kom je niet in deze moeilijke situatie terecht, althans, dat denk je steeds. Tot het onvermijdelijke toch gebeurt. Mijn vader stierf, toch vrij plotseling, na een hartoperatie. Je weet dat je rekening moet houden met het feit dat het mis kan gaan, maar eigenlijk doe je dat niet. Het eerste wat bij ons (mijn moeder, mijn zussen en mij) op kwam was: we moeten Els bellen. Dit is de beste keuze geweest die we hebben kunnen maken. Tijdens het hele gebeuren, vanaf het eerste telefoontje naar Els tot aan het weggaan bij de koffietafel (en ook nog vaak erna) is er een intense betrokkenheid geweest tussen Els, Ben en ons. Ze staan volledig open voor alles. Kan je zelf niet meer denken, ze denken mee zonder opdringerig te zijn. De suggesties, de bijstand, de hulp, de vragen. Het was allemaal aanwezig. Alles werd voor ons geregeld. Vragen die mijn moeder had, die anderen misschien gek in de oren klinken werden beantwoord en er werd geprobeerd om er gevolg aan te geven. We zijn erg blij geweest dat we op Els en Ben hebben kunnen rekenen. Ik hoop natuurlijk dat ik niet gauw weer van hun diensten gebruik mag maken, maar mocht ik ooit weer in de voor mij vervelende situatie van overlijden terecht komen, dan zal ik zeker als eerste Els bellen. Zij zijn een geweldige kracht in zeer moeilijke tijden. Els en Ben, nogmaals heel erg bedankt.JeanineHallo Lieve Els,Dat voor ons de toekomst inmiddels heel anders uit ziet, hoef ik je niet te vertellen. Ik ben nu 25 weken zwanger van ons tweede kindje. En alles is goed. In april 2002 was ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje. Dat ging niet goed. Ik ben op 16 april bevallen van een meisje, Lara. Ze had helaas geen kans op overleven en is ook op 16 april gestorven. Tja, en dan kom je in een wereld terecht waar je liever niet in terecht komt en waar je bovenal niets van af weet. Wat doe je? Laat je je kind achter in het ziekenhuis voor een gezamenlijke crematie. Ja, dat zal wel moeten er is toch niets anders? Ik kan in woorden niet uitleggen wat het betekende bij jou terecht te komen. (Met dank aan Myriam Haagmans verloskundige in Geleen). Ik kan ook in woorden niet uitleggen wat je voor ons betekende. Els moet je voelen!!!!!!!!!!!!!Wij hebben waardig en zeer mooi afscheid kunnen nemen van onze dochter. Vooral alle details werden niet overgeslagen. Els, je zult een van de eerste zijn die ik ga bellen als ik straks in december ben bevallen van een zoon of dochter. Dan kunnen we ons geluk net zo goed delen als we ons verdriet gedeeld hebben. Daar verheug ik me op.Heel veel dikke knuffelsHanny14 augustus 2003Beste Els,Hartelijk dank voor de fijne zorgvuldige, hartverwarmende, maar vooral persoonlijke manier van handelen bij het afscheid van Gemma. Niets was je teveel. Alles werd vooraf samen met ons besproken en door jou tot in de finesses uitgevoerd. Dit alles resulteerde in een zeer waardig "koninklijk" afscheid. Gemma voelde dat ze bij jou in zeer goede handen was.Wij hebben het geheel als zeer bijzonder ervaren. Nogmaals onze dank!Heel veel succes voor de toekomst.Wij prijzen jullie bij iedereen aan.Wim, Rob, Monique, Yvette, Etienne en JohnUlestraten, 3 september 2003Op 30 juni 2003 begint onze nachtmerrie. Ik krijg een telefoontje van de crรจche waar ons zoontje Mick verblijft. Mick is onwel geworden. Ik sjees naar de crรจche en zie dat het goed mis is, er staan 2 ambulances. Ze hebben Mick gereanimeerd en zijn hartje klopt weer, maar hij is niet bij bewustzijn. In het ziekenhuis krijgen we al vrij snel te horen dat Mick zijn hersentjes te lang geen zuurstof hebben gehad en hij vrijwel geen hersenactiviteit heeft. Na een dag en nacht vol spanning en hoop, wordt ons medegedeeld dat er geen enkele kans meer is voor Mick en dat ze de beademing willen stopzetten. Uiteindelijk is Mick op 1 juli 2003 om 18.00 uur in onze armen gestorven.En daar sta je dan. Na 5 maanden overweldigend geluk, wordt ons gezinnetje zomaar kapot geslagen. Wiegendood heet het dan, er is geen doodsoorzaak gevonden. Opeens moet je een crematie regelen, iets waar we nog nooit mee te maken hadden gehad. De broeder van het ziekenhuis kende een uitvaartondernemer die eveneens gespecialiseerd was in kindercrematies. Zo zijn wij bij Els Jacobs terechtgekomen.We hadden geen enkel idee hoe we alles moesten doen, wat we konden verwachten. Maar Els heeft ons op een hartverwarmende manier er doorheen geslagen. Ze heeft ideeรซn aangekaart, mogelijkheden waarvan wij niet op de hoogte waren. Ze heeft veel met ons gepraat, naar ons leed geluisterd, maar is nooit opdringerig geweest. En dit is voor ons het belangrijkste geweest. Onze hoofden stonden niet naar dingen regelen en dat heeft Els heel goed aangevoeld. Els, bedankt hiervoor! De crematie is uiteindelijk ontzettend mooi geweest. En dit is het enige wat je dan nog voor je kindje kan en wilt doen, hem een mooi afscheid geven. Wij willen op deze plaats Els nogmaals hartelijk danken voor alle goede zorgen en de wijze waarop zij dit voor ons gedaan heeft. Het klinkt raar, maar we hopen dat we je de komende jaren niet nodig hebben.Maar mocht dit ooit het geval zijn, dan kloppen we zeker weer bij je aan!Groetjes,Sean en Miriam Dormans-DacierEls,Het overlijden van mijn man en vader Renรฉ kwam, na een lang ziektebed, hard aan. Hij was nog jong, 51 jaar.Dank zij jou Els hebben wij de dagen na zijn dood tot en met de crematie, door de fijne verzorging en steun als prettige dagen ervaren. Wij hebben de wensen van Renรฉ kunnen vervullen met jouw hulp, waar wij dankbaar voor zijn en een goed gevoel bij hebben. Els, wij zijn jou gaan zien als een dierbare vriendin, wat ook weer eens bleek bij het gesprek na een paar weken. Ik hoop dat nog veel mensen die steun van jou mogen ervaren. Els nogmaals hartelijk dank.Betty, Erik en IngridLieve Ben,Het is nu bijna 2 weken geleden dat wij onze zoon Luuk naar zijn laatste rustplaats hebben gebracht. Wij willen jou (en natuurlijk ook Els) bedanken voor alle steun die je ons gegeven hebt. Meteen na de eerste dag voelde het alsof we er een fijne vriend bij hadden gekregen. Je zorgde ervoor dat we Luuk nog een paar dagen thuis mochten hebben alvorens we definitief afscheid van hem moesten nemen. 2 x per dag kwam je langs om te kijken of het nog verantwoord was om Luuk thuis te houden omdat het zo verschrikkelijk warm was. We keken uit naar je bezoekjes. Alles mocht, niets moest, helemaal zoals wij het graag wilden. Je dacht met ons mee en gaf ons tips maar liet alle beslissingen bij ons. Als we emotioneel waren gaf je ons alle tijd en wachtte rustig tot we onze emoties weer even de baas waren. We hadden het idee alsof jij er alleen voor ons was. Hierdoor kijken we terug op een paar "mooie" dagen thuis. We hebben gehuild maar ook gelachen. Ook de dag van de crematie zelf, je was er al vroeg en nam alle tijd om nog wat te kletsen. We mochten Luuk zelf in de kist leggen, deze sluiten en daarna in de auto zetten. Nooit hadden we kunnen bedenken dat dit alles ons zo "goed" zou doen. Ik denk niet dat we een mooier afscheid hadden kunnen bedenken nu dit onvermijdelijk was. Ook de crematiebijeenkomst zelf was fijn. Niets te veel en niets te weinig. Wij kunnen dan ook niet echt met woorden uitdrukken was je voor ons betekend hebt in deze voor ons zo moeilijke dagen.Over een aantal dagen kom je nog langs voor een evaluatiegesprek en hier kijken we echt naar uit.Ton, Anita en Nikki.Binnen 4 maanden verloren mijn man en ik onze beide moeders, dan staat de wereld stil en kom je in een doolhof van emoties terecht waarin je helemaal de weg niet meer weetโ€ฆ Bij het overlijden van mijn moeder in september jl. namen wij contact op met uitvaartonderneming Jacobs & Vries. Het toeval wilde dat ik Els Jacobs bleek te kennen via mijn vrijwilligerswerk in het Maaslandziekenhuis te Sittard, waar zij al meer dan 20 jaar verpleegkundige was. Ben Vries kende ik ook in mijn vroegere job als zorgmanager in Huize Watersley, waar ik als lerares jarenlang stagiaires mocht plaatsen! Het verwonderde mij niets dat deze twee mensen met die intensieve zorg voor de ernstig zieke en verstandelijk gehandicapte mens, gekozen hebben voor de uitvaartbranche. Beiden waren vaak geconfronteerd met ziekte, dood, verdriet en moeilijke levensvragen, en in hun eigen uitvaartonderneming kunnen ze persoonlijke zorg geven aan de overledene en zijn/haar nabestaanden. Dat ze deze zorg geven vol piรซteit en een groot invoelingsvermogen hebben wij in korte tijd twee keer mogen ervaren. Er komt zรณ veel op je af; je wilt het allermooiste/allerbeste voor de dierbare persoon waar je afscheid van moet nemen.Els en Ben luisteren, voelen situaties aan, geven je het gevoel dat รกlles kan, sturen bij en stimuleren je zelf actief deel te nemen.Ze wijzen er steeds op dat de voorbereiding en de uitvaart nooit meer overgedaan kunnen worden en daardoor lijkt het alsof je in staat bent het onmogelijke uit te voeren. En daar ben je hen naderhand zรณ dankbaar voorโ€ฆ Alle dagen vรณรณr de uitvaart zijn ze bereikbaar. Voor de zakelijke afwikkeling en de persoonlijke wensen, en hun steun is โ€œvoelbaarโ€. Ik was erg verdrietig in รฉรฉn van de besprekingen en de volgende ochtend belde Els me op om te vragen hoe ik me nu voelde! In dagen dat je zรณ met het definitieve afscheid bezig bent en zรณ kwetsbaar bent, voelt het goed Els en Ben in je nabijheid te wetenโ€ฆ Tijdens de uitvaart zijn ze er, regelen alles perfect. Maar zรณ onzichtbaar, en na een paar weken volgt een evaluatiegesprek waarin alle sterke en zwakke punten nog eens aan de orde komen.Het lijkt paradoxaal, maar in de moeilijkste momenten van ons leven, kregen we er twee dierbare mensen bijโ€ฆM. B.Beek, 3 mei 2003Beste Mevrouw Jacobs en mijnheer VriesTerugkijkend naar de door U verzorgde uitvaart bij het overlijden van mijn moeder wil ik U met deze brief bedanken voor de bijzondere wijze waarop U ons in deze periode begeleid hebt en de manier waarop U samen met ons vorm hebt gegeven aan het afscheid van moeder, waardoor dit afscheid voor ons buitengewoon sfeervol is geweest. Ook de manier waarop U uw betrokkenheid toonde wat bleek uit de steun, dagelijks bezoek enz. in deze voor ons zo moeilijke dagen hebben wij als heel bijzonder ervaren. Om een indruk te geven van hoe wij dit alles hebben gevoeld en om uiting te geven van onze waardering voor de manier waarop U alles in goede banen hebt geleid heb ik hierover het hierna volgende geschreven.Als er iemand sterft, je weet dat het kan gebeuren, als iemand oud is of ziek, soms gebeurt er een ongeluk en dan komt het echt onverwachts. En daar sta je dan, wat moet je doen, wie moet je kiezen om de uitvaart en alles wat daar om heen hangt voor je en met je te regelen.Mijn moeder was al oud, bijna honderd. Zelfs dan komt het moment van het definitieve afscheid hard aan. Daar sta je dan zoals gezegd, wat moet je doen, wie wijst je de weg en hoe gaat het dan. Allemaal zaken waar je in het leven van alle dag liever niet bij stilstaat. Zelfs als je er al mee bezig was zoals bij ons, is het toch best moeilijk om alles in goed te doen.Ik heb gekozen voor Jacobs en Vries. Waarom kiezen voor deze mensen, die van uitvaartverzorging hun beroep hebben gemaakt. Mevrouw Jacobs kende ik al een tijdje vanuit het contact met de kleinkinderen, die naar de muziekschool gaan. Tijdens de wachttijd kwamen we in gesprek en na een aantal keren hoorde ik dat Mevrouw Jacobs uitvaarten verzorgde. Haar motief sprak mij eigenlijk al direct aan. Want wat was haar motivatie om dit beroep te kiezen? Ze vertelde mij, dat ze in de verpleging had gewerkt en dat ze heel vaak in haar werk meemaakte, dat er bij het overlijden van een patiรซnt zo weinig betrokkenheid en aandacht voor de nabestaanden was. Ze vond dat het anders moest en is op pad gegaan.En daar zit het nu net. Als je met Jacobs en Vries de uitvaart van een geliefde gaat regelen staat er iemand naast je, die zich betrokken voelt met jouw verdriet, iemand, die uit ervaring weet hoe moeilijk het allemaal is: je zit vol verdriet en je moet van alles, terwijl je hoofd er helemaal niet naar staat. Wat er dan gebeurt is, dat deze mensen je als het ware bij de hand nemen en je stap voor stap door deze moeilijke periode heen helpen. Ze praten met je over alles wat met het overlijden te maken heeft, ze luisteren naar je, laten je praten, geven raad, doen een voorstel, zijn er iedere dag weer even. Om te kijken hoe het gaat, om je te steunen. In het mortuarium zijn ze er iedere dag. Ze vangen je op als je komt, blijven bij je als je dat wilt. Ze bereiden je voor als de overledene er na een paar dagen toch iets anders uitziet. Ze doen voorstellen over de afscheidsdienst, lezen de tekst die je wilt uitspreken met je door en helpen met de tekst als dat nodig is. Ze vragen welke route je wilt rijden, is er een vertrouwde plek waar je langs wil, allemaal dingen waar je zelf op dat moment misschien niet direct aan denkt en die toch heel bijzonder kunnen zijn. In ons geval werd o.a. de vraag gesteld of we samen bij het sluiten van de kist wilden zijn om samen definitief afscheid te nemen, haar voor de laatste keer te zien.We hebben hiermee ingestemd, het was niet gemakkelijk maar we kijken hier met respect naar terug. Bij het sluiten van de kist werd een mooie tekst uitgesproken, waarna we samen in alle rust de kist gesloten hebben. Een sfeervol moment voor iedereen, hoe moeilijk ook! Ook de uitvaart zelf werd voor ons als heel bijzonder ervaren, mede door het voorstel om de kist met moeder door de kleinkinderen te laten begeleiden. Alles was goed geregeld, de sfeer zowel in de kerk als in het crematorium was indrukwekkend, een waardige afsluiting van een lang leven van een voor ons bijzonder mens. In dankbaarheid kunnen wij terugzien naar de manier waarop we deze periode met uw hulp hebben mogen beleven.Met vriendelijke groet,Peter LucassenBeekVoorburg, 22-02-2003Geachte mevrouw Jacobs,Op 30 januari is mijn moeder in โ€™t Pius overleden. De dagen die daarop volgden waren hรฉรฉl bijzonder voor mij. Dat kwam door de wijze waarop u met zoveel liefde en zorg voor haar en ons het afscheid iets heel kostbaars hebt meegegeven.Het was voor mij de 1ste keer dat ik bij het afscheid van een geliefde, iemand tegenkwam, die met zoveel liefde, warmte, integriteit en creativiteit, ons heeft geholpen haar te begeleiden in haar laatste dagen hier.Moeder was heel mooi opgebaard. Het gedicht bij het sluiten van de kist, heel mooi,de kleinkinderen naast de kist.Ook bij de crematie was u een steunpilaar. En dan het mooi verzorgde bidprentje.U was al die dagen bescheiden aanwezig - niets was te veel.Ik heb uw liefde voor uw vak als een geschenk ervaren.Heel hartelijk dank hiervoor, met de wens, dat u dat nog vele jaren mag doen.Met vriendelijke groeten,van de oudste dochterVictorine P.M. Brinkhorst - LucassenBeste Ben,Van mijn eerste kennismaking met jullie benadering heb ik รฉรฉn advies onthouden: zorg dat je met je broers en zussen zoveel mogelijk in eigen hand houdt. Vanaf het ogenblik dat moeder in het verpleeghuis overleed, hebben we je advies opgevolgd. We hebben onze wensen en ingevingen โ€“ als het maar enigszins mogelijk was โ€“ inderdaad zรจlf uitgevoerd, zoals ze bij ons opkwamen. Maar we hebben ook met jullie contact gezocht voor de begeleiding. Vanaf het ogenblik dat je binnen kwam hebben we intensief samengewerkt. Jij gaf ons de ruimte om onze weg te vinden tussen onze emoties en de dingen die geregeld moesten worden. Je kwam met suggesties die ons nieuwe mogelijkheden boden, en je maande ons tot spoed als de tijdsdruk dat nodig maakte. Daardoor konden we individueel en gezamenlijk onze eigen invulling en onze eigen beleving leggen in de begrafenis, de voorbereiding en de tijd daarna. We konden in het afscheid, in de herinnering, in de emoties de lessen van onze ouders gebruiken: respect, openheid, harmonie โ€“ met een traan en een lach. We zijn ook gegroeid en we hebben โ€“ soms tot onze eigen verrassing โ€“ dingen voor het eerst gedaan, die tot dan toe over de grens lagen. Door de intense beleving van deze periode bemerk ik dat de voorspelling uitkomt die je uitsprak wanneer we een nieuwe ervaring opdeden, zoals het moment dat haar zoons en kleinzoons moeder in het graf lieten dalen aan de touwen die jij "voor alle zekerheid" had neergelegd. Die voorspelling was: deze handeling zul je je hele leven op een warm plekje herinneren.Jullie benadering โ€“ houd zoveel mogelijk in eigen hand โ€“ zorgt ervoor dat dood, rouw, uitvaart en verdriet helemaal deel van het leven zijn.Met vriendelijke groet, Thijs Laeven, Weert.Doodgaan, je staat er niet altijd bij stil, maar als het dan opeens in je eigen directe omgeving plaatsvindt, dan overvalt het je als het ware. Je beseft niet echt dat degene die je dierbaar is, er niet meer zal zijn als je hem wat vragen wil, of wat zeggen, of gewoon wat gezelligs samen wil doen, zijn kaarsje is uit en zal nooit meer branden.Zo gebeurde het ook toen mijn vader tijdens een aantal complicaties na een hersenbloeding in coma raakte en een paar dagen later overleed. Een vader die er altijd voor ons was geweest en die ons heel dierbaar was, iemand die zijn eigen gangetje ging, maar ook altijd naar je luisterde, en op zijn speciale manier voor je zorgde. Een vader, een opa, en meer dan 42 jaar een lieve echtgenoot voor mam.Pa is dood, wat nu?Hoewel pa van het leven genoot wilde hij een rustige, eenvoudige uitvaart. Maar wie ging dat regelen? Mijn schoonzus had onlangs via haar werk van Uitvaartonderneming Jacobs & Vries een voorlichting gehad, en zelf was ik onlangs in het uitvaartcentrum Heerlerheide geweest, dat geleid werd door de heer en mevrouw Mok.Er werd contact opgenomen met de heer Ben Vries, en in plaats van een ouderwetse klassieke "undertaker" kwam daar een warme persoonlijkheid die zich betrokken voelde, en dat ook duidelijk liet blijken.Geen dit moet en dat moet, maar vragen hoe het met ons ging, hoe we ons voelden, wat onze wensen waren, wat Pa zijn wensen waren en hoe we die wilde vervullen. Wij bepaalde wat we wilden, en hij regelde het, gewoon zo.Opbaren bij "concurrent" uitvaartcentrum Heerlerheide, werd geregeld.Zelf Pa wassen, scheren en aankleden en klaarmaken voor de kist, hebben we mogen doen, met natuurlijk hun (Ben, Els en Levi ) discrete aanwezigheid en expertise.Aangepaste bezoektijden voor familie, geen probleem, met dank aan de heer en mevrouw Mok.Teksten voor bidprentje en herdenkingstoespraak, geen standaard, zelf bepalen maar wel met duidelijk advies (vrijblijvend).Ben adviseerde een voorspreekster voor de herdenking, Paula een hele goede keus. Geen standaardverhaal maar een zeer persoonlijke op Pa en ons gerichte toespraak.Herdenkingsdienst en koffietafel in รฉรฉn ruimte, met Pa erbij, geen probleem, dit was heel bijzonder maar het voelde heel goed, pa was een familie mens en had het liefste altijd al zijn "kroost" om zich heen, en dat was ook nu zo. Tijdens de koffietafel muziek draaien die Pa mooi vond, waardig, tijd om afscheid te nemen, warm.Gezamenlijk de kist sluiten en dragen, naar de verhoging, naar de rouwwagen, het crematorium in, geen probleem, geregeld.Geen "kouwe" dienst in het crematorium, heel fijn.Hoewel het mijn eigen vader betrof had ik heel sterk het gevoel dat we op de best mogelijke manier zijn uitvaart hadden "gevierd". Waardig, respectvol maar met een vleugje humor zoals hij het gewild zou hebben, een steun voor mam, de laatste warme herinnering aan haar man, onze lieve vader en opa.Na de uitvaartdienst zei ik tegen Ben dat hij een korte tijd een deel van onze familie was geweest, door zijn betrokkenheid, toewijding en respectvolle omgang met een voor ons zeer dierbare dode.Drie weken later kwam hij een avondje langs om "even" te vragen hoe het met ons ging, of er nog vragen waren en natuurlijk ook voor de rekening, alles was perfect geregeld.Ik zou willen dat wanneer ik dood zou gaan, ook zo iemand er voor mijn nabestaande zou zijn.Pa stierf op 1 april 2003, 71 jaar oudFranรงois Mostard,

Team Els Jacobs uitvaart

Meer over ons leest u hier